#nieWiem, Dzban jestem!

 

Po młodzieżowemu … Dzban jestem i już!

Skąd ten dzban?

Bo po raz kolejny złapałam się na tym, że zamiast słuchać – oceniam.

I zawarczałam na siebie;-(

Potem przyszła refleksja, że to bardzo trudne tak nie oceniać innych.

Wydaje mi się, że to jest wrośnięte w naszą naturę człowieka – tak przenosić uwagę na innych zamiast na siebie po to, aby choć na chwilę wyglądać „lepiej” na ich tle.

 Simone Weil – empatyczna francuska filozofka pisze tak:

„Poświęcenie uwagi… to bardzo rzadka i trudna sztuka; to coś, co graniczy z cudem; więcej: to istny cud. Prawie nikt z ludzi, którzy przypisują sobie tę zdolność, w istocie jej nie ma”.

Zwykle w miejsce empatii budzi się w nas silne pragnienie udzielania rad, dodawania otuchy czy wydawania opinii, osądów właśnie.

A że w ostatni weekend miałam szczęcie spędzić z kobieta, która naprawdę nie ocenia, albo inaczej – stara się kontrolować ten odruch – to wiem, że się da!

I starając dziś wakacje, pozostając w rytmie szkolnych zwrotów …wystartowałam czas jak to jest nie oceniać, słuchać bez oceny.

Pewnie się namorduję. Cel jednak słuszny.

Pięknych, wolnych, pełnych lekkości wakacji dla Was.

Odpocznijcie od oceń w szkole i od oceń innych.

 

i.