Życie

“Nigdy wcześniej tak wielu nie pisało tak wielu, w tak wielu miejscach, dla tak wielu. Wbrew nerwowo przywoływanym badaniom czytelnictwa, nigdy dotąd nie pisaliśmy i nie czytaliśmy tyle co teraz: mejli, esemesów, postów, blogów etc. itp. I nigdy jeszcze publikowanie własnych myśli, nie było tak proste. Naszą rzeczywistość w coraz większym stopniu kreuje ruch placów na klawiaturze komputerów, smartfonów, i tabletów, w miejsce fizycznej, wytwórczej pracy rąk. Ludzie korzystają z tych nowych, świetnych  narzędzi  i piszą, piszą, piszą, Nawet jeśli ktoś nie ma nic do powiedzenia, to ośmielony nowymi możliwościami chętnie cos napisze”

Łukasz Gorczyca, Dobry wieczór. Strach przed czytaniem

Od listopada chodziłam z myślą o wylogowaniu się ze świata Social mediów.

Czułam, że ten świat, mój udział w nim nie robi mi dobrze. Czułam, że powoduje, że tracę grunt i że już nie wiem co jest prawdą a co wyimaginowanym obrazem.

Potem w lutym przeczytałam książkę “Hałas” Małgorzaty Halber i już byłam pewna, że nie chce brać w tym całym cyrku udziału.

„Nie pamiętam, co miałam zrobić.

Nieustannie.

Jestem pewna, że nie pamiętam, co miałam zrobić, bo co chwila musze coś sprawdzić w telefonie.

Sprawdzić, czy nikt nie napisał na mesendżerze.

Sprawdzić pocztę.

Odpowiedzieć na maila.

Coś zobaczyć. Tylko nie pamiętam co…

Mam wrażenie, ze połowa życia, w którym się obracam,

Jest wymyślona, ponieważ dzieje się w telefonie, jest powiadomieniami, jest rozmowami, które nie są rozmowami, tylko nieustającą możliwością pisemnej rozmowy.”

Potrzebuję zacząć żyć prawdziwym życiem. Bez oczekiwania i smutku, że  jak dziś ktoś nie da mi lajka pod postem to będzie oznaczało że mnie nie ma, że nic nie znaczę.

Kiedyś usłyszałam „Jak nie masz Facebooka, Istagrama – to nie żyjesz”

No to miałam i żyłam 🙁

Dziś chcę zaproponować drobna korektę :

“Jak masz  Fecebooka, Istagrama, TikToka i inne cudo nowoczesnego Świata – to Już nie żyjesz”

Fantomowy świat, z niefantomowymi bólami głowy i ducha.

Dziękuję! Wysiadam.

W końcu Żyję!

Czuję niesamowitą ulgę, że już nie muszę się z nikim ścigać i na nic czekać.

Co za niesamowite uczucie wolności.

Witaj ŻYCIE!

Dziękuję, że mogłam do ciebie wrócić.

Ściskam Was,

i.

„Ja jestem, ponieważ my jesteśmy.” ~Przysłowie afrykańskie (Ubuntu)

Mówisz ja!

A więc nie prosisz o przynależność go grupy.

Mówisz Jestem!

I z uśmiechem dzielisz się sobą. Swoją wyjątkowości, niepowtarzalnością.

Czujesz, że wspólnota, w której jesteś docenia Twoje unikatowe zasoby mając świadomość, że są niezastąpione.

#nieWiem Indywidualizmu vs indywidualności…

Choć brzmią podobnie, niosą zupełnie inne przesłania.

Indywidualizm — to nurt, który podkreśla wartość jednostki i jej niezależność od grupy. Wspiera dążenie do osobistych sukcesów i życia zgodnego z własnymi przekonaniami. W nadmiarze może prowadzić do osamotnienia i braku więzi z innymi.

Indywidualność — to autentyczność jednostki, wyjątkowy zestaw cech, które nas odróżniają. To bycie sobą, ale jednocześnie rozumienie, że jesteśmy częścią większej całości. To nasza esencja i świadomość, kim jesteśmy.

Skoro mówimy o kryzysie tożsamości jednostki potrzeba nam budować zdrowe wspólnoty, które wzmacniaj indywidualność, ekspresje i radość z własnych niepowtarzalnych darów. Społeczności, gdzie każdy członek jej społeczności rozkwita, ma poczucie uznania i nieanonimowości. Wie ze jeśli nagle zniknie ludzie należący do tej społeczności będą go szukać.

Zdrowa społeczność musi zaglądać w głąb swoich członków. Tylko tak uzyska uważność wobec siebie nawzajem i zmniejszy podatność na anonimowość oraz złagodzi ból samotności.

Zbyt idealistycznie?

Wciąż wierzę, że można to zrobić nawet jeśli społeczna presja na „wyjątkowość” wypiera autentyczność, kreując zamiast tego fałszywe ja, dopasowane do oczekiwań innych.

Zauważacie tą różnicę między indywidualizmem a indywidualnością?

Ściskam was,

i.

.

Feedback :

Piszesz a robisz czasami inaczej.

Tak wiem!

Dziękuję !

To co pisze – wyraża to gdzie chce iść.

Nie oznacza to jednak, że od razu 100 % tam idę.

Bardzo bym chciała!

Tylko nie potrafię nie błądzić, zapominać, upadać .

Mózg – zapisana, zebrana w nim bibliografia zachowań wpycha mnie w znane, utarte już ścieżki.

W tych chwilach oczadzenia  codziennością wracam do ustawień fabrycznych.

Do nawyków i schematów w które uwikłało mnie życie.

I tylko dzięki rozwojowi samoświadomości potrafię za każdym razem wrócić na  drogę ku wolności.

Więc kiedy pisze, to pisze z * która oznacza proces bycia w zmianie🧠

Ten proces wzrastania jest bardzo ekscytujący! Jest też cholernie trudny.

Więc wybacz mi, że czasami mówię jedno a robię drugie …

Mózg wtedy gra mi na nosie i ma ze mnie niezły ubaw … 🙈

A wy- mamcie takie momenty  kiedy wydawało wam się, że już pewne zachowania macie „ogarnięte” a tu nagle wjeżdżają stare skrypty i schematy🙈🧠

Ściskam Was,

ilona

Znałam te historie.

Niewyobrażalny głód, ciężka praca od świtu do zmierzchu, skrajne nierówności, brak możliwości i dostępu do edukacji, postrzeganie kobiety jako głupiej, mało myślącej istoty, nadającej się tylko do rodzenia dzieci…

Babia, Mama w bardzo delikatny sposób opowiadały nam o tym jak żyły.

Nigdy nie było w tym dramaturgii.

Był smutek przeplatany wdzięcznością za to, że teraz ich dzieci mają inaczej.

Czułam tą różnicę, bo dla mnie wieś była i nadal jest miejscem, które kojarzy mi się wyłącznie z wolnością i szczęściem a praca w ziemi, z ziemią daje mi spokój i wyciszenie.

Wiedziałam, że nasze różne postrzegania tego świata wynikają z naszych doświadczeń.

Jednak było mi trudno złapać głębię tych różnic.

Potrzebowałam przeczytać tą książkę, aby rozumieć jak bardzo wieś doświadczyła moje kobiety.

Zrozumieć ucieczkę ze wsi i potrzebę lżejszego życia nawet za cenę pracy na dwóch etatach.

Jestem Wam ogromnie Wdzięczna moje kobiety za siłę jaką w sobie miałyście do marzeń, za gigantyczną odwagę do podejmowania strasznie trudnych decyzji o tym jak żyć albo jak żyć inaczej.

Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki – po prostu to zróbcie.

Naprawdę dużo mówi się dziś o rozwoju samoświadomości. Często tą podróż w głąb siebie – kim naprawdę jesteśmy i co nas ukształtowało zaczynamy od wglądu w nasze dzieciństwo, od relacji z rodzicami, od relacji z mamą.

Mogą wtedy pojawić się różne myśli – również te oceniające. Emocje tak silne, że trudne to udźwignięcia w samotności.

Ta książka pozwala zrozumieć jak można nie mając nic i znacząc nic … odważać się zmieniać schematy. Może pomóc łapać refleksje a nie oceniać. Wierze, że może pomóc odbudować relacje które może gdzieś po drodze z powodu braku zrozumienia utraciliśmy.

Jestem dumna z moich chłopek!

Ps.

Mamo już rozumiem, dlaczego zające na Pędźwiatrach i w Glince chodzą w okularach! 😊

Ściskam Was,

i.

Oddychanie to jedna z najpotężniejszych, a jednocześnie najczęściej niedocenianych funkcji naszego ciała. 🌬️

Jego świadome kontrolowanie nie tylko uspokaja umysł, ale również ma głęboki wpływ na nasz układ nerwowy.

Badania z zakresu neuronauki pokazują, że głębokie, rytmiczne oddychanie może aktywować układ przywspółczulny, odpowiedzialny za stan relaksu i regeneracji. To właśnie dzięki temu prostemu narzędziu możemy zredukować poziom kortyzolu, hormonu stresu, i odzyskać wewnętrzną równowagę.

Jedno z badań przeprowadzonych przez naukowców z Uniwersytetu Stanforda wykazało, że kontrolowane techniki oddechowe, takie jak “Box Breathing”, mogą skutecznie obniżyć poziom stresu i lęku poprzez regulację autonomicznego układu nerwowego. Techniki te są stosowane przez żołnierzy na całym świecie, którzy uczą się, jak poprzez kontrolę oddechu zachować spokój w najtrudniejszych sytuacjach.

Cieszę się ogromnie, że powoli różne formy nauki oddychania trafiają teraz do świata biznesu. To, co kiedyś mogło budzić śmiech, dziś jest doceniane jako potężne narzędzie w zarządzaniu stresem, poprawie wydajności i utrzymaniu równowagi w dynamicznym środowisku pracy.

Już kilka minut dziennie poświęconych na świadome oddychanie może przynieść zauważalne korzyści.

Ach … i to co mnie bardzo zaskoczyło to fakt, że palacze często sięgają po papierosa nie tylko z powodu uzależnienia od nikotyny, ale także dlatego, że palenie pomaga im regulować oddech i uspokoić się. Kiedy palą, automatycznie zaczynają oddychać wolniej i głębiej, co prowadzi do chwilowego obniżenia poziomu stresu.

Jak powiedział kiedyś James Nestor, autor książki “Oddech”: “Oddech to najbliższa rzecz, jaką mamy do przycisku reset.”

Świadomość że mam to zawsze z sobą naprawdę jest uwalniająca.

Może dasz się namówić o kilka głębszych Oddechów?

Zobacz jaką przygotowałam dla Ciebie instrukcję 😊

Ściskam.

i.

Jeśli czegoś w życiu miałabym robić mniej to z pewnością byłoby to:

Mniej się martwić.

A w to miejsce pozwalać sprawą samym się rozwiązać.

Wyczekać.

Sztuka bardzo trudna. Bo my „lubimy się” zamartwiać na zapas.

Nawet przestrogę sobie przygotowaliśmy:

“Nie martw się na zapas”

A mimo to wciąż w tym zamartwianiu utykamy.

A przecież zapas ma nas ratować! Dodać energii i zapału do życia.

I przypomniałam sobie, że na moich ostatnich zajęciach w szkole uczyłam się o tym, że jedną z trzech rzeczy, których ludzie robiliby mniej w życiu to jest właśnie – zamartwianie się. Drugą jest – mniej pracy, trzecią  – znowu zamartwianie się!

Coś w tym zamartwianiu jest przyciągającego. Tak jakbyśmy lubili być zmartwieni:-(

Tylko po co! Skoro bardzo często okazuje się, że to zmartwienie – SZANSĄ  jest.

ściskam Was,

i.

To Ja Piszę, a nie AI

Dlatego Nie Boję się AI

Bo to ja wybieram kiedy i w jakich obszarach korzystam z  nowych narzędzi.

I  widzę w AI ogromny potencjał, który może wspomagać nasze procesy w pracy, automatyzować rutynowe zadania i dostarczać inspiracji. Pomagać w eliminowaniu błędów i optymalizacji procesów.

Dziś wydaje mi się, że wykorzystując najlepsze cechy obu stron, możemy osiągać niesamowite wyniki.

Wiedzę tez zagrożenia.

Kluczem do pozytywnego wpływu AI na nasze życie jest etyczne podejście do jej rozwoju i użytkowania. Ważne jest, abyśmy zastanowili się, jak najlepiej wykorzystać możliwości AI, jednocześnie dbając o etykę i odpowiedzialność. To my, jako użytkownicy, decydujemy, jak technologia wpłynie na nasze życie.

Czy zatem współpraca między człowiekiem a AI to przyszłość #nieWiem?

Wiem jednak , że nie boję się AI, bo wiem, że to ja jestem twórcą –a  AI jest tylko narzędziem, które pomaga mi osiągnąć jeszcze więcej.

Dziś jest na mnie partnerem, a nie zagrożeniem. Biorę jednak pod uwagę separację lub rozstanie!:-) kiedy uznam ze przekracza ustalone granice racjonalności. Wierzę, że złapię ten moment.

ściskam was,

i.

Według badań Światowej Organizacji Zdrowia, liczba zachorowań na raka na całym świecie wzrosła o ponad 20% w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Wczesna diagnostyka i profilaktyka odgrywają kluczową rolę w walce z rakiem.

Jest taka inicjatywa Working with Cancer.

Nadrzędnym celem kampanii jest zmniejszenie strachu osób dotkniętych rakiem oraz likwidacja stygmatyzacji chorych współpracowników. Wspólne działania międzybranżowej koalicji firm mają na celu unormowanie tematu raka w miejscu pracy oraz zapewnienie wsparcia ze strony otoczenia w walce z chorobą nowotworową. Do inicjatywy mogą dołączać firmy, które chcą budować kulturę wspierającą osoby dotknięte nowotworem.

Przystąpiliśmy do niej jako pracodawca rok temu.

W tym roku cały Czerwiec  zwracaliśmy uwagę na profilaktykę zdrowotną chorób nowotworowych. W ramach naszych działań pragniemy przekonać pracowników, jak ważną rolę odgrywają badania profilaktyczne. Wspólnie z naszymi partnerami medycznymi organizujemy szereg inicjatyw prozdrowotnych, które umożliwią wykonanie badań profilaktycznych. Pakiety badań zawierają oznaczenia markerów nowotworowych odpowiednio dla kobiet i dla mężczyzn. Wierzymy, że dzięki temu zwiększymy świadomość na temat znaczenia wczesnej diagnostyki i profilaktyki w walce z rakiem.

Pomyślałam, że mogę tym postem zainspirować Was a przez Was waszych pracodawców, działy HR do podejmowania działań proaktywnych na rzecz zdrowia. Wierzę, że tak będzie!

Szepnijcie słówko swoim HRą o takiej możliwościach.

Jeśli twego nie zabiorą zadbajcie sami o siebie!

Nie czekajcie!

ściskam Was,

i.

Jestem ciekawa co powicie na to, aby uznać rumieniec w różnych sytuacjach życiowych jako symbol pasji!

Skąd o tym? Bo mnie się on – ten pąs – wciąż i wciąż przytrafia! 🙂

Kojarzy mi się z odmienianą dziś przez wszystkie przypadki – Autentycznością.

A ten pąs – czerwienie się – np. podczas wystąpień publicznych, czy podczas intensywnego treningu sportowego, może wiele mówić o naszych emocjach i zaangażowaniu.

W trakcie wystąpień publicznych może to być sygnał lęku, strachu przed oceną. Może też być jednocześnie dowodem na to, jak bardzo nam zależy na tym, co mówimy. Kiedy pasja przebija przez warstwę stresu, rumieniec staje się nie tyle oznaką słabości, ile symbolem głębokiego zaangażowania. Pokazuje, że to, co robimy lub mówimy, ma dla nas ogromne znaczenie.

Podobnie jest podczas treningu sportowego. Czerwone policzki są często wynikiem wysiłku fizycznego i emocjonalnego zaangażowania w dążenie do celu. W sporcie, gdzie determinacja i hart ducha odgrywają kluczową rolę, każdy odcień czerwieni na twarzy może być dowodem na to, że dajemy z siebie wszystko.

…I wydedukowałam ???? aby ten naturalny odruch przekuć w swoją przewagę! Taki znak rozpoznawczy marki osobistej.

Zamiast walczyć z rumieńcem, czy próbować go ukryć, możemy go „po prostu” z dumą przyjąć i pięknie eksponować. Niech będzie przypomnieniem dla nas samych i dla naszych odbiorców, że jesteśmy tu i teraz, autentyczni w naszych działaniach i słowach, że to, co robimy, ma znaczenie, a nasza pasja jest widoczna i inspirująca.

W świecie pełnym sztuczności, autentyczność przyciąga. Pąs, choć często postrzegany jako słabość, może stać się symbolem siły – siły autentyczności.

Takie przemyślenia po genialnym filmie „Jak Zostać królem” z genialnym Colin Firth oraz Geoffrey Rush.

Ściskam Was,

i.

“Jest ciemno, bo zbyt mocno się starasz. Lekko dziecko, lekko. Naucz się robić wszystko lekko. Tak, czuj się lekko, mimo, że czujesz się głęboko. Po prostu pozwól, aby rzeczy się działy i lekko sobie z nimi radź…..Byłem tak niedorzecznie poważny w tamte dni… Lekko, lekko – to najlepsza rada, jaką kiedykolwiek mi dano… Więc wyrzuć swój bagaż i idź naprzód. Są wokół ciebie ruchome piaski, ssące twoje stopy, próbujące wessać cię w strach, użalanie się nad sobą, i rozpacz. Dlatego musisz chodzić tak lekko. Lekko, kochanie….. ”

~ Aldous Huxley – Wyspa

BAM!

Lekko! Czyli jak?

Bo może …

Lekko nie musi znaczyć mniej?

Lekko może oznaczać inaczej.

Może … Lekko to po prostu w moim tempie?

Może to czuć więcej niż tylko strach, że nie zdążę?

Chodzę wokół tej lekkości od kilku lat.

Myślę o niej w kontekście:

Życia

Biznesu/Rynku pracy

Geopolityki

Kolejnej rewolucji – tym razem technologicznej.

Na początku rozrywało mi głowę!

Powoli coraz bardziej rozumiem, że to jedyna recepta na równą wagę i ZWYKŁE szczęście.

Lekko moi Drodzy!

Ściskam was,

i.