Ilona Perużyńska-Zych

Pewnie kotwica kojarzy ci się z czymś co mocno trzyma.

A może wcale nie? Przecież to znów moje założenie …! 🙂

Mnie kiedyś to słowo kojarzyło się wyłącznie z wodą i pływającymi po niej statkami, łódkami…

Z czasem przyszła do mnie perspektywa kotwicy jako czegoś niematerialnego. Czegoś wewnętrznego co czasami wspiera, a czasami blokuje.

Dziś będzie o tym co wspiera😊

Ołówek to kotwica w mojej dłoni.

Zbieram je od wielu lat jak najpiękniejsze belgijskie pralinki. Uwielbiam ich miękkość i lekkość. Ich gamę grafitowych odcieni. Tą możliwość „było i nie ma” …czyli bezkarnego cofnięcia się…

W słoiku … stoją dumnie na biurku, schowane w torebce (raczej torebkach) czekają na swój moment. Czasami pożyczam/podkradam moim dziewczynom z piórnika. Używam je każdego dnia.

Moja dłoń śledzi tygodniami, miesiącami, latami ich przemianę. Mają ślady wytarcia od potu, zębów i paznokci 🙈😂

Ten powolny proces starzenia pełen cierpliwości i akceptacji może być inspiracją.

Różne długości świadczą o tym, które lubię bardziej, albo o tym, że zbyt dużo włożonej energii złamało je wpół…

Nadgryzione, wytarte gumki są świadkiem moich nieuczesanych myśli. Co one widziały! Co czytały! Co skrzętnie ukrywały przed światem. Zapisane zdania, wygumkowany nie jeden „pierwszy gówniany szkic”

Dotykam ich, ściskam, przekładam między palcami, używam jako spinki do włosów, kiedy w ferworze kreacji i burzy myśli potrzeba skupienia na tu i teraz.

Wprawiają mnie w ruch. Najbardziej lubię ten moment … jak myśl osiądzie już na papierze a ołówek, kiedy odkładam go na biurko wydaje charakterystyczne dla siebie stuknięcie, stając się przysłowiową i realną kropka nad i.

Schowany jest w nim niesamowity spokój, który udziela mi się, kiedy nim piszę, rysuję, kiedy kreuję. Są ze mną na mojej „arenie wstydu” którą są wciąż niezmiennie wystąpienia  publiczne.

A ty? Jak u ciebie? Ty też masz taki przedmiot, który pozwala ci zająć myśli? Taką kotwice która pozwala ci się zanurzyć w bieżącej chwili? Taki talizman, który wprawiony w ruch pobudza myślenie …

Jeśli nie, może spróbuj „mojego” ołówka? ✍️📝❤️

Ps. Zastanawiacie się jaki wpływ na mnie i moje życie, miała bajka „Zaczarowany ołówek”? Odpowiadam… Znaczny! 🙂

Inspirująco was ściskam,

ila

Chciałam, miałam potrzebę być bardzo silna…

Tak bym chyba mogła rozpocząć ten post.

Wierzyłam, że siła jest kobietą. Że to nie przypadek, że to my rodzimy dzieci i lepiej przechodzimy przysłowiową grypę.

Wiele (według mojej optyki) w życiu już zrobiłam. Zawsze robiłam to dla siebie. Nigdy po to, aby udowodniać, ścigać się z innymi kobietami czy mężczyznami. Owszem, wkurzam się czasami, irytuję, kiedy doświadczam w „męskim świecie” wykluczenia lub ignorancji. Powtarzam wtedy w głowie … ja wam jeszcze pokażę. Chcę jednak powiedzieć, że doświadczam tego również od kobiet. Potrafimy być naprawdę „brzydkie”, niewspierające☹ Zapalam się wtedy, przybieram purpurę … Nie ma we mnie zgody, nie rozumiem skąd, po co, dlaczego to robimy. Jest mi wstyd za nas …

Każdy z nas… mężczyźni, kobiety… nieświadomie wrzuceni w stereotypy, szablony, przekonania mamy swoje obawy, lęki…swoje „piwnice”.

Badania prowadzone przez Brene Brown wykazały, a tak naprawdę potwierdziły, że mężczyźni zasadniczo żyją pod presją jednego bezlitosnego przesłania … Nie bądź postrzegany jako słaby. U kobiet, to wciąż…  oczekiwanie, że będziemy perfekcyjne w każdym aspekcie naszego życia w szczególności w aspekcie wyglądu oraz macierzyństwa.

Dostając od społeczeństwa taki „bonus” nie ma już potrzeby sobie nawzajem dokładać!

I Kiedy słyszę od innych kobiet, że nie potrzebujemy mężczyzn … lub dla odmiany od panów, że lepiej byłby, aby …. została z dziećmi w domu … to jest mi ŹLE! Od razu słyszę w głowie wypowiadane w „Seksmisji” …  „Kopernik też była kobietą”.

Nie idźmy tam! To nieprawda! W całym tym układzie damsko-męskim/męsko-damskim chłodzi przecież o uzupełnianie się, o kompromis, o WIN-WIN. Uwaga nie WINNY-WINNY! Wciąż, nadal, niezmiennie wierzę, że potrzeba nam być razem. Że to o równowagę sił i energii tutaj chodzi!

Pytasz czy TAK się da!

Doświadczam …, że się da!

Panowie! Mężczyźni! Faceci! Czasami to wy przesadzacie z użyciem męskiej energii.

Kobiety! Dziewczyny! Facetki!;-) Czasami naprawdę jesteśmy nieznośne.

Bądźmy silni tam, gdzie potrzeba, bo niekiedy potrzeba☹ A tam, gdzie jest równowaga, wspierajmy siebie,  uzupełniamy, poszukujmy kompromisów. Bądźmy wdzięczni za siebie i nie zakładajmy związków zawodowych broniących jednej ze stron!:-)

Ściskam Was😘

ila

Powraca do mnie coraz częściej, słyszę, że doświadczamy obecnie niedostatku autorytetów, mentorów, pięknych ludzi.
I nawet sama zaczęłam w to wierzyć. Kilka razy „wygłosiłam” swój pogląd na ten temat. I kiedy ostatni raz o tym rozmawiałam zrozumiałam ze gadam bez sensu!
Pierwszymi mentorami w życiu człowiek są przecież (jeśli to możliwe) rodzice, opiekunowie. Oni pierwsi mogą stymulować w nas impuls do bycia oryginalnym, pięknym ❤️👨‍👨‍👧Dalej wkracza starsze rodzeństwo (jeśli jest). Zabierając, rezerwując dla siebie najlepsze obszary (bo przecież byli pierwsi) pozostawiają nam konieczność walki o swoją przestrzeń.
Czasami walki okupionej krwią i siniakami! 😂🙈
Potem w miarę dorastania potrzebujemy znaleźć swój własny wzór do naśladowania. 👩‍🚒🏋️‍♀️🧘‍♀️🤹‍♀️🏊‍♀️🕵️‍♀️
Owszem znalezienie odpowiedniego dla nas autorytetu w realnym życiu może nie jest zawsze łatwe.
Jednak na szczęście … mentora, nauczyciela, kogoś kto nas będzie inspirował, wyjaśniał świat, pomagał eksplorować nowe obszary, możemy spotkać również gdzie indziej, znacznie bliżej… w historii, w opowieściach, postaciach fikcyjnych, bohaterach. Książki mogą pomagać nam rozwijać wyobraźnie, uczyć odwagi w sięganiu po nieznane.
Czy wiecie, że wynalazcy i konstruktorzy pierwszych nowoczesnych łodzi podwodnych i helikopterów fascynowali się w dzieciństwie wizjami przyszłych sposobów podróżowania opisywanymi przez Julesa Verne’a w „Dwadzieścia tysięcy mil pomorskiej żeglugi”. Że konstruktorem jednej z pierwszych rakiet okazał się naukowiec, który czerpał natchnienie z jednej z powieści H.G. Wellsa.

Myśleliście kiedyś o tym jak rodzice, rodzeństwo, książki, ważni dla was ludzie mieli wpływ na wasze życie, wybory.
Ja nazywam siebie szczęściarzem. Miałam tatę i mam mamę którzy zawsze we mnie wierzyli.
Mama do dziś pisze pod moimi postami… „Brawo! Nikt cię nie zatrzyma!”
Potem poszukiwałam inspiracji w realnych postaciach, osobach, które nie bały się marzyć. Program telewizyjny „Pieprz i Wanilia” prowadzony przez Tonego Halika i Elżbietę Dzikowską był dla mnie oknem na Świat. Marzyłam o tym, aby tak podróżować.
Miałam i mam nadal swój ulubiony gatunek książki …, czyli biografie. Na mojej półce dumne miejsce  zajmuje książka o Wandzie Rutkiewicz i profesorze Władysławie Bartoszewskim  z jego „ Warto być przyzwoitym”.
Jestem wdzięczna za mądrość i potrzebę poszukiwania, posiadania mentorów… tych realnych i tych z opowieści, książek. Czuję, ze wiele im zawdzięczam! Mając ta świadomość i Będąc mamą staram się wspierać, inspirować moje dziewczyny do życia pełnym sercem.
I tak sobie myślę, ze Może i mamy niedobór autorytetów („wszyscy” tak mówią….🙈)
Mnie się jednak wydaje, że zbyt słabo szukamy argumentując, że takie czasy, że tradycyjne drogi już zajęte lub zamknięte.
Ze szkoda czasu!
A może za daleko szukamy? Może inspiratorem, autorytetem może być dla nas sąsiadka, która codziennie po pracy jedzie do schroniska dla zwierząt, aby wyjść z psem na spacer? Może koleżanka, z pracy która bezinteresownie została z tobą dużej w pracy, aby ci pomoc skończyć zadanie. A może w końcu ktoś poznamy ostatnio w podróży.
Ty też możesz być autorytetem! Życzę ci tego! ❤️I sobie tez 😍

Inspiracyjnie Was ściskam!

Pisałam chwilę temu o tym, że czuję złość i że tą złość chcę zamienić na nadzieję.

Pomyślałam potem, że często w moim postach piszę o tym, że czuję złość. Zauważyliście?

Cofnęłam się więc do nich i … stwierdziłam … Tak. Złośnica ze mnie! 🙂

I o tej złości dziś chciałam z Wami chwilę…

Czy złość jest zła? Czy może być zła?

Myślała, że tak! Przyznaję …długo w tym byłam. Hmmmm skłamałabym … nadal jestem☹

Chodzi mi jednak po głowie myśl, aby się z tą złością polubić.

Ale od początku… czym jest złość?

Jest emocją. To pewne!

„…przynosi energię, siłę do działania. Ma funkcje ochronną i prowadzi do tego, aby była nam lepiej. Często broni naszych granic, jest strażnikiem nas samych…”

Patrzyliście kiedyś na nią w taki sposób?

Zgaduję, że nie😊

Dlaczego?

Ponieważ nie wypada być złym… Tak zostaliśmy wychowani… Z pewnością nie wypada być złośnicą…😊

A skąd się bierze?

Często narasta w nas tygodniami, latami. Czasami przychodzi nagle. Zaskakuje nas nieprzygotowanych.

Jak rozpoznać ten moment, kiedy przychodzi, nadchodzi?

Wiele mówi nam nasze ciało. U mnie … serce bije szybciej. Zmienia mi się ton głosu, szybkość wypowiadanych słów… wkrada się jąkanie, po chwili pojawiają się łzy. Potem nastaje już tylko milczenie… i cisza:_(

I kiedy zaczęłam o tej „Pani Złości” rozmawiać, czytać, słuchać to zrozumiałam, że cała sztuka akceptacji na Złość i wyrażenia jej polega na tym, aby rozpoznać ją w nas, przyjąć i świadomie skontrolować. Nie dusić, nie ukrywać, nie wstydzić się jej!

Brenne Brown pisze, mówi o „skoku na żyrandol”. Tak nazywa jedną ze strategii rozładowania emocji. To moment, kiedy wydaje nam się, że upchaliśmy poczucie krzywdy gdzieś bardzo głęboko. Aż tu nagle, za sprawą małej sprawy, dosłownie drobiazgu zaczynamy się wściekać. Tracimy kontrolę nad naszym zachowaniem i aaaaaaaafera…

Zdarzyło wam się tak…?

Ja musze się przyznać, że miałam kilka takich sytuacji. Pamiętam, że wywołane były sprawami niepozornej uwagi, małymi niepowodzeniami, drobnostkami. Wyzwoliły one we mnie takie emocje, taka złość, że trudno było zatrzymać mój słowotok. Dlaczego się zdarzyły? Ponieważ wcześniej przywdziałam niechlubną zbroję. Schowałam za nią strach, złość właśnie, to co bolało, czego nie rozumiałam. I tak ubrana w „kaftan bezpieczeństwa” uśmiechając się mówiłam … jest Ok. Aż tu nagle  niespodziewanie małe nieznaczące nic, przykładowe niewyniesione śmieci  powodowały, że wybuchałam krzywdząc, obrażając… A zaraz po tym przychodził wstyd!:_(

I już tak nie chcę! Mam zgodę. Rozumiem, że lepiej pozwolić sobie na „bieżącą” złość, na mównie … jestem zła, zły, jest mi źle ponieważ… niż na udawanie, że nic się nie stało.

Chcę też tutaj napisać, że tłumienie złości prowadzi do częstych powikłań zdrowotnych, do chorób takich jak np. depresja czy Hashimoto.

Więcej dziś rozumiem. Żałuję, że tak późno. Jednak lepiej późno niż… nigdy.

Więc chcę dziś powiedzieć, że będę pozwalać sobie na złość. Przyjmować ją. Zastanawiać, dlaczego przychodzi i co chce mi powiedzieć. Przed czym chcę mnie ochronić. Mądrze chcę nią zarządzać, tak aby nikogo już nie ranić i siebie ochronić.

I tak sobie myślę, że nawet sexy jest być złośnicą😊

Doświadczenie z gwiazdką*

A może i ty zastanowisz się jakie są twoje oznaki złości. I kiedy już je nazwiesz, przy najbliżej okazji, kiedy się pojawią złapiesz  ten moment… i  pomyślisz o tym czy chcesz tę złość z szacunkiem do drugiego człowieka wyrazić czy może znowu schować.

Złośliwie was ściskam! 🙂

Spotkanie w przyjaźni … Zapytała … Ila co motywowało cię w życiu. Odpowiedziałam
… marzenia!
Od kiedy pamiętam … zawsze je miałam. Te małe … mieć taką lalkę jak Nina z Warszawy, te duże… być jak Tony Halik i Elżbieta Dzikowska i te największe … jak domek w górach.
Co więcej, większość życia miałam przekonanie, że każdy ma marzenia. Nie w kontekście motywacji do działania.  Bardziej w znaczeniu „każdy ich potrzebuje do życia”.

Jakże bardzo się zdziwiłam, kiedy na moje pytanie a Twoje? Jakie były Twoje marzenia?
Odpowiedziała … nie miałam marzeń … zwyczajnie ich nie potrzebowałam.
W swoim zaciekawieniu dopytywałam dalej … Czyli, że można tak bez marzeń? Tak po prostu cieszyć się życiem? Tak zwyczajnie być szczęśliwym?
Odpowiada z pewnością w głosie… … Ila … można!

To odważne pytanie było zapalnikiem, otworzyło długą dyskusję o tym jak różne mamy przekonania. O tym, że nie zawsze są ograniczające i blokujące. W moim przypadku przekonanie o tym, że posiadanie marzeń jest naturalne jak oddychanie było motorem to sięgania po szczęście.

Siedząc na plaży, wyglądając spadających gwiazd (po to, aby wypowiedzieć w ciszy marzenie😉) … zaczęłyśmy wyliczać:

…Nooooo z pewnością…Aby zasłużyć na docenienie i odpoczynek trzeba się narobić, naharować. Najpierw obowiązki potem przyjemności. Przykłady leciały jeden za drugim…

… A to…? Że mężczyźni nie lubią silnych kobiet.  A lubią? Lubią odpowiadam!

… Mam …Że słabością jest prosić o pomoc… Znam… odzywa się moja Zośka 😊

… Że egoizm to zło. Cisza… No bo zobacz,  jestem tutaj sama bez rodziny, spędzam babski weekend. Potrzebowałam tego. Ty też.  Czy ktoś z tego powodu cierpi? Nie! Nawet lepiej… odpoczywają od mojej porannej „jazdy na odkurzaczu” 😊

… Moje „znieulubione” … Możesz liczyć, licz na siebie. G…no prawda!!!

Reszta rozmowy tylko nasza😊

Pisząc tego posta przychodzi mi jeszcze – przekonanie, które od czasu do czasu wraca do mnie w pytaniach … …Po co ci te góry… po co kusisz los!? Przekornie odpowiadam, że szukam guza😊

…I to co dopadło mnie jakieś pół roku temu… że jak czujesz szczęście to pewnie za chwilę przyjdzie „coś” co tak huknie, że się nie pozbieram z miesiąc… Na razie nie przyszło… A ja nie czekam! A jak nie czekam to przecież nie przyjdzie!

Myślę, że przekonania, które nabyliśmy, te świadome i te których jeszcze świadomości nie mamy, że je mamy, są po to, aby nas czasami chronić a czasami ograniczać.. Więc dobrze ze są. Trzeba nam zdać sobie z nich sprawę, aby dalej wybierać…. czy dziś, teraz potrzeba nam ochrony czy może to już czas na bycie buntownikiem. Każdy w swej dorosłości inaczej dojrzewa. Ktoś potrzebuje pokokosić się w dłużej, ktoś inny krócej, ktoś ord razu po skończeniu 18 lal bierze dowód, wsiada w pociąg i jedzie w świat… Bo kiedy świadomość większa można dokonywać NASZYCH wyborów, grać kartami, które dziś mamy oraz tymi które przychodzą … z wdzięcznością, że je mamy i jest z kim grać.

A wszystko po to, aby rozegrać najlepszą partyjkę jaką jest nasze, twoje, moje życia.

Doświadczenie z gwiazdką*

Pomyśl o jednym z twoich przekonań. Bo, że je masz jestem PRZEKONANA 🙂

Chroni cię dziś czy może już blokuje? Jeśli czujesz, ze chroni zostaw. Nie ten czas. A jeśli przychodzi myśl, że możesz już dziś inaczej, bo więcej siły, odwagi, bo inne karty, bo strach mniejszy … wypowiedź w głowie buntownicze HOW… i małymi krokami idź.

uściski… How!

Szybko i spektakularnie …

Zmiana i rozwój…

Lepiej i więcej…

Być pierwszym a na pewno nie ostatnim…

Słowa, które doskonale opisują współczesne oczekiwania i nas samych…

Potrzebowaliśmy i chcieliśmy naprawiać świat…

I to jest ok!

Tylko, że tak się w tym naprawianiu i rozwoju zagalopowaliśmy, że popsuliśmy wszystko co było dobre i pożyteczne. Konieczne do tego abyśmy mogli w nim bezpiecznie i długoooo żyć.

Jesteśmy jak wirus, którego sami jeszcze dwa lata temu się panicznie baliśmy.

Psujemy, niszczymy, zatruwamy system, który pozwala nam oddychać.

Tak się skupiliśmy na sobie, że zapomnieliśmy, że potrzeba nam życia w symbiozie z naturą.

Myślenie tylko o sobie tak nas pochłonęło ze po drodze utraciliśmy zdrowy rozsądek i racjonalne myślenie.

Marzyłam o tym, aby inspirować ludzi do rozwoju, do życia pełnym sercem.

W jednym w postów pisałam o pozytywnym egoizmie. Że jest nam potrzebny, aby zachować równowagę w świecie (a raczej cyrku) który sami zbudowaliśmy.

Dziś zastanawiam się czy nie przyłożyłam ręki do tego na co nie mam zgody…☹

I myślę sobie, że jeśli ten pozytywny egoizm ma prowadzić do myślenie JA, Moje, ZA Moje, TYLKO Moje…  to ja nie chcę. To ja wysiadam! To zdecydowanie nie jest mój pociąg!

Jest mi źle, jest mi wstyd za nas ludzi!

Już napsuliśmy tak wiele. Czy możemy już przestać naprawiać?

Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego robicie to co robicie. Skąd, jak, na podstawie czego podejmujecie decyzje… te najprostsze jak zakup selera i mleka ryżowego …. jak i te mega ważne dotyczące np. wyboru szkoły, czy pracodawcy?

Zastanawialiście się kiedyś jakie decyzje firmujecie swoim nazwiskiem?

Myśleliście kiedyś o tym, że wszystko co robicie każdego dnia  buduje was jako jednostkę jedyną w swoim rodzaju?

 Spójność w tym co robimy i jak robimy z naszą wizją siebie jest istotą  całego zamieszania dziś.

Coraz trudniej przychodzi dokonywanie wartościowych wyborów, podejmowanie spójnych z nami decyzji.

Chcę was zaprosić do  obejrzenia krótkiego wstąpienia genialnego Simona Sinka

https://www.ted.com/talks/simon_sinek_how_great_leaders_inspire_action?language=pl

Zaczynaj od DLACZEGO jest uniwersalne. Można ja stosować zarówno biznesie jak i życiu. Może być dla nas  wskazówką jak w pracy, w domu, w społeczności lokalnej być sobą, bronić swoich idei i przekonań.

Wierzę, że może pomagać buntować się przeciwko konformizmowi i bezrefleksyjnemu dostosowywaniu się do opinii innych.

Mój schemat DLACZEGO …to … Inspirować do życia pełnym sercem.  Swoją postawą, życiem, wyborami inspirować do odważnego, bezwstydnego nieWiem. Do zaczynania od WHY.

A twoje? Jakie jest twoje Dlaczego?

Za dużo, za mało, w sam raz… zapożyczyłam od Szanownego Jacka Santorskiego. Miałam tą przyjemność rok temu poznać jegomościa, dłuższą chwilę porozmawiać o jego nowej książce „I”/Refleksje o przywództwie jutra (autograf mam i ja🙈🖌) i o tym co dziś ważne w byciu przywódcą, liderem, pięknym człowiekiem. Zainspirował mnie swoją odważną postawą.

Z perspektywy czasu widzę, że to spotkanie było nam … a z pewnością mnie pisane! 😊

Oczywiście potem wydarzyło się jeszcze wiele, jednak z tego momentu życia zdecydowanie zabrałam Jacka trio, które on odnosił do dawania feedbacku.

Ja nieświadomie zaczęłam przenosić jego za mało, za dużo, w sam raz na całe moje życie. To osobiste i to zawodowe. A że szczerze kocham ludzi i wierzę, że każdy z nas może być wewnątrz piękny a nie brzydki, step by step czułam że odnajduje równowagę. Tym oto sposobem odnalazła mnie Hojność. Przyszła do mnie podczas spotkania z Joanna Chmurą.

Nie zrozumiałam na początku co to ma dla mnie oznaczać. Pomyślałam hojność to woda, powietrze … Oddech … Oddech Ila! Wciąż o nim zapominasz. A przecież powietrze to jedno z nielicznych nielimitowanych dóbr.

Sporo z tym oddechem, a raczej pamiętaniu o nim zrobiłam … wciąż jednak w chwilach głębokiego stresu, momentów, kiedy mega mi na czymś zależy… o nim zapominam… wiec jak się kiedyś uduszę to wiadomo …😂🙈

Z czasem … Pomyślałam, że moja harmonią, równowagą, poczuciem spełnienia hojnie podzielę się z innymi.

I jak pomyślałam, tak zrobiłam …

Chcę powiedzieć,  że bardzo wierzę w to,  że dziś świat poza miłością i wolnością potrzebuje bycia hojnym w swej ciekawości, że potrzebuje dociekania, stawiania pytań. Mówię to z pełną odpowiedzialnością … Nie jest wstydem nie wiedzieć.

Że warto zaczynać od Dlaczego!

Obrałam kierunek… chcę swoją postawa i stawianiem pytań modelować ciekawość. Chcę dyskutować! Kreatywnie z szacunkiem się pospierać.

Wciąż się po to rozwijam! I wiecie co Zostałam ICC Coachem!

Uwierzycie?

Czuję się pełna, spełniona. Nooooooo czuję się w sam raz.

Z tego powodu zapraszam Was do Doświadczenia z podwójna gwiazdką**

Zapraszam was do podważania postawy „jestem dużo wart jak sporo wiem. A jak nie wiem to będę udawać ze wiem, aby nie czuć wstydu ze nie wiem”

Hojnie was ściskam😙👱🏻‍♀️

“Jedynie wtedy, gdy my sami jako dorośli potrafimy dążyć do zmiany, pozostając jednocześnie w stanie wiecznej miłości, możemy uchodzić za odpowiedni wzorzec dla młodszego pokolenia. Uczymy nasze dzieci czegoś większego od słów. Dlatego musimy być osobą, którą chcemy, aby stały się one”

Joseph Chilton Pearce

Przychodzi do mnie po raz drugi czas, kiedy poszukuję łagodności dla siebie i dla wieku dorastania. Doświadczając wielu różnych emocji, zachodzę w głowę jak przejść w obecnym świecie przez rodzicielstwo tego etapu. Eksplorując …natrafiłam na książkę Dr Kristin Neff, a w niej na rozdział „Rodzicielstwo oparte na samowspółczuciu”.

Umiejętność okazywania sobie współczucia jest podstawą dobrego rodzicielstwa pisze autorka.

Nie spoilerując więcej, odważę się napisać, że to obowiązkowa lektura na dzisiejszą rzeczywistość.

Czas na up date dorastania po mojemu, po …, w innych czasach, z innymi możliwościami i innymi wyzwaniami oraz z inną samoświadomością.

Doświadczenie z gwiazdką*

Pamiętacie podobną myśl?:-)

„Kiedy miałem 14 lat, mój ojciec nie znał się na niczym, tak że ledwo znosiłem jego obecność. Ale kiedy skończyłem dwadzieścia jeden lat, zaskoczyło mnie, jak wiele nauczył się przez te siedem lat”.

– Mark Twain

Ściskam Was …

W power speechu „Perfekcjonizm, czyli śmiertelna choroba przenoszona drogą kropelkową” cudowna kobieta Natalio de Barbaro mówi tak:
„…w świecie perfekcjonizmu własny komfort jest dążeniem żenującym…
Jest wstydliwym przystankiem dla kogoś kto utracił siły…”

4 lata temu przestałam brać udział w imprezach biegowych. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że to będzie początek mojego nowego życia! Powiedziałam pass, ponieważ bieg, w którym brałam udział bardzo mnie bolał. Fizycznie mnie bolał.  Mentalnie mnie bolał. To był mój ostatni raz na tak długim dystansie i w zawodach sportowych. Jestem ambitnym człowiekiem, więc nie była to łatwa dla mnie decyzja.
Nie! Nie przestałam biegać… Wojownik nadal jest w moim sercu.
Od tego dnia biegam dla siebie! Biegam, bo lubię! Biegam, aby żyć tyle ile założyłam. A że założyłam z górką … 102 lata, to się staram dożyć! 😂
Dziś wiem, że różnica pomiędzy ambicją a perfekcjonizmem jest w źródle motywacji. Jeśli twoje dążenie, działanie idzie z serca, twoich trzewi jesteś wojownikiem, który kocha to co robi i wie, dlaczego to robi.
Jeśli jednak kieruje tobą strach, kiedy zamiast biec do przodu … uciekasz przed samym sobą możesz być pewien ze masz już tego perfekcyjnego wirusa w żyłach.

Czy dziś miewam momentu perfekcyjnej poczwary?
Tak!  Cholera… tak!
W chwilach totalnego zaczadzenia głowy zachowuje się jak omamiona światłem ćma!

Mam jednak swój „napar cieniasa”, który przywraca mnie do porządku…

To Melisa…
Jeśli zaczynam jej szukać, wiem, że nie jest dobrze!

Co dalej?
Dalej wszystko zależy od ciebie!
Nie jest łatwo!
Społeczeństwo aprobuje perfekcjonizm, przyznaje nawet za niego honorowe odznaki, medale.

Mam jednak nadzieję, że wynajdą szczepionkę na to dziadostwo!

Tymczasem niezgrabnie chcę ci zaproponować …Doświadczenie z gwiazdka *

Poobserwuj siebie! Zrób jedną rzecz nieidealnie i sprawdź co się stanie.
Potem znów, i znów … jedna mała rzecz, aby nauczyć mózg, że poradzisz sobie w tym nieperfekcyjnym byciu sobą!
Może to być przypalony tost podany rodzinie na niedzielne śniadanie,
pomalowane tuszem do rzęs tylko jedno oko… lub T-shirt włożony na obiad do teściowej.

Taki rodzaj demonstracji, o której tylko ty możesz widzieć! Nie musisz się tym dzielić!
Możesz! Ale nie musisz!
No, może jednak w przypadku tego ostatniego – T-shirt na obiedzie u teściowej pogadaj jednak wcześniej z partnerką, partnerem, żoną, mężem …, bo mogą być kłopoty! 🙈

Ja np. teraz uczę się nie odkurzać w domu jak tylko wracam z pracy … i zasypiać, kiedy w zlewozmywaku dużo się dzieje. A w pracy … częściej pozwalam siebie na mojego ulubionego kucyka na głowie …wiem! Wiem jak wyglądam … 😂👵

Nieperfekcyjnie …Was ściskam!