#nieWiem, raz dwa trzy baba-Jaga patrzy.

Spotykamy się co do zasady 2 razy w tygodniu od ponad 15 lat.

Nie znamy się. Pozdrawiamy machnięciem dłoni!

Ona rower, ja bieganie…

Stały jest rower i buty. W resztę ubiera nas pora roku.

NieZNAłyśmy się do dziś.

Dziś zatrzymywałam ją, aby powiedzieć, że lubię ta naszą nieznajomość.

Że jestem pod wrażeniem jej determinacji i zapału.

Wiem, że robi to codziennie. Czasami widują ją jak jadę samochodem do pracy. Ta sama trasa, ta sama godzina. Rytuał dnia. Nawyk na dobre życie.

Zawsze jest uśmiechnięta.

Zawsze pozdrawia.

I wykonując dziś kolejny rytuał sobotni … tańca z mopem, cały czas myślałam o tym jak pięknie można dojrzewać, jak nie popadać z strachowi nieuchronności czasu i tego co potem.

Pamiętacie zabawę „raz dwa trzy baba-jaga patrzy”?

Kiedy na znak trzeba była się zatrzyma, przestać oddychać, myśleć, aby potem wrócić do energii ruchu.

Myślę, że z nami dorosłymi jest podobnie – kiedy przychodzi moment świadomej dorosłości i strach zaczyna zaglądać na do serducha, że już prawie połowa za nami.

Część z nas to paraliżuje, próbujemy zatrzymać czas, zahibernować nas i nasze ciało.

Część jak ta kobieta, zatrzymuje się, patrzy baba Jadze w oczy, aby potem we własnym tempie ruszyć i doświadczasz dojrzałości.

Zapytałam jej dziś skąd bierze determinację. Odpowiedziała „nudzę się w domu”

Jakie to proste …!

 

ściskam Was,

i.