#nieWiem – chłopka czy kobieta?

Znałam te historie.

Niewyobrażalny głód, ciężka praca od świtu do zmierzchu, skrajne nierówności, brak możliwości i dostępu do edukacji, postrzeganie kobiety jako głupiej, mało myślącej istoty, nadającej się tylko do rodzenia dzieci…

Babia, Mama w bardzo delikatny sposób opowiadały nam o tym jak żyły.

Nigdy nie było w tym dramaturgii.

Był smutek przeplatany wdzięcznością za to, że teraz ich dzieci mają inaczej.

Czułam tą różnicę, bo dla mnie wieś była i nadal jest miejscem, które kojarzy mi się wyłącznie z wolnością i szczęściem a praca w ziemi, z ziemią daje mi spokój i wyciszenie.

Wiedziałam, że nasze różne postrzegania tego świata wynikają z naszych doświadczeń.

Jednak było mi trudno złapać głębię tych różnic.

Potrzebowałam przeczytać tą książkę, aby rozumieć jak bardzo wieś doświadczyła moje kobiety.

Zrozumieć ucieczkę ze wsi i potrzebę lżejszego życia nawet za cenę pracy na dwóch etatach.

Jestem Wam ogromnie Wdzięczna moje kobiety za siłę jaką w sobie miałyście do marzeń, za gigantyczną odwagę do podejmowania strasznie trudnych decyzji o tym jak żyć albo jak żyć inaczej.

Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki – po prostu to zróbcie.

Naprawdę dużo mówi się dziś o rozwoju samoświadomości. Często tą podróż w głąb siebie – kim naprawdę jesteśmy i co nas ukształtowało zaczynamy od wglądu w nasze dzieciństwo, od relacji z rodzicami, od relacji z mamą.

Mogą wtedy pojawić się różne myśli – również te oceniające. Emocje tak silne, że trudne to udźwignięcia w samotności.

Ta książka pozwala zrozumieć jak można nie mając nic i znacząc nic … odważać się zmieniać schematy. Może pomóc łapać refleksje a nie oceniać. Wierze, że może pomóc odbudować relacje które może gdzieś po drodze z powodu braku zrozumienia utraciliśmy.

Jestem dumna z moich chłopek!

Ps.

Mamo już rozumiem, dlaczego zające na Pędźwiatrach i w Glince chodzą w okularach! 😊

 

Ściskam Was,

i.