#nieWiem. To piegi są!

Wypatruję!

Lubię patrzeć w niebo.

To najpiękniejsze zapisałam w pamięci z Afryki.

Kiedy każdy krok zdobywania wysokości przybliżał mnie do świecącej najjaśniej gwiazdy…

Spałam i szłam jednocześnie, co kilka kroków podnosząc głowę i rękę – sprawdzając czy już mogę ją dotknąć.

Skąd ta potrzeba #nieWiem?

Nic nigdy nie spadło mi przecież z nieba.

Wszystkie zawodowe wybory i decyzje wynikały z mojej ciekawości oraz pasji Życiem.

W tym roku też wypatrywałam…

Nie tylko gwiazd

Znaku

Drogowskazu

Oj jak wypatrywałam!

Mało widziałam. Bałam się. Chowałam w sobie. Znowu wypatrywałam.

Paradoks! Bo rok ten miał rokiem lekkości być.

A  nic w nim nie było czarno-białe!

Tego co widziałam nie potrafiłam nazwać gwiazdami!

Jednak

Ktoś inny za mnie je nazwał.

Białymi Piegami na czarnej plamie otchłani nieba.

Pojawiały się powoli

Pieg jeden

Potem drugi

A potem całe stado piegów

I ja z radością oraz ze łzami w oczach te piegi przyjęłam.

Z ulgą wielką przyjęłam.

I znowu Wypatruję!

Już z ufnością

Idę dalej spełniać marzenia…

A jaki był wasz rok?

Może też piegowaty?

Bez względu na to jakie miał kolory – był.

Życzę wam refleksji nad nim,

Przed nami nowy rok z nowymi możliwościami.

Wygraliśmy przecież w tym roku Polskę.

Ściskam Was noworocznie

Z wielką wdzięcznością, że nadal tu ze mną jesteście.

I z nadzieją, że zostaniecie!

i.